Mail Cees en Anneke vanuit de US
Subject: vakantiemail
Date : Sat, 31 Aug 2002 19:49:10 -0500

Lieve allemaal,

Hier is dan het eerste verslag uit de States. Het is vandaag zaterdag en morgen gaan we al op reis. Inmiddels is het hier een drukte van belang. Met z’n zessen maken we een hoop lawaai en er is natuurlijk veel aanloop. Maar goed, het begon vorige week allemaal in California bij Gerrit en Anneke. Dolle pret. Gerrit is gelukkig nog steeds dezelfde. “Dan moeten we eerst maar even een biertje nemen Cees”, klonk het steeds. Dan ga je met hem voor de garage buiten zitten en laat je hem alles over de buurt vertellen. Dan schuiven er een paar buren aan en allen drinken dan een ‘Coors Light’. Precies zoals ik het me had voorgesteld. Zaterdag 30 augustus zijn we naar Bob gegaan. Hij woont met z’n vrouw in Las Vegas. Het nuttige kon dus met het aangename worden verenigd. Bob is nog dezelfde. Erg hartelijk en hij kon z’n Hollands weer een beetje oefenen. Het was er heet. Toen we langs de thermometer in Baker kwamen stond die op 97 dus dat viel nog wel mee. Maar in Vegas is het moeilijk om buiten te lopen dus vlucht je steeds naar binnen naar de Air Conditioning. Toen we weer thuis waren bij Gerrit en Anneke in Lakewood kregen we woensdagnacht de schrik van ons leven. Om ongeveer 3 uur circelde er met veel kabaal een politiehelicopter boven het huis die met een felle schijnwerper in de tuin scheen. Door een luidspreker klonk het “Come out with your hands in the air and turn your self in………..enz.” Het bleek dat ze een paar ontvluchte boeven zochten die daar ergens rondhingen. Gerrit vond dat hij de politie moest gaan helpen en liep naar buiten. Daar kreeg hij het meteen op z’n vet: Get back inside and lock the door. Politieauto’s verdrongen elkaar en er werden ook nog honden ingezet. Na een uurtje werd het weer rustig en konden we weer gaan slapen, maar het leek wel even zoals je dat op de TV ziet.

Afgelopen Donderdag vlogen we via Denver door naar Boise. Het is net een beetje thuiskomen. ‘HENKIE’ hing nog steeds trouw op z’n plaats. Dat was een hele geruststelling. Wij waren er smiddags al om half twee en ‘s avonds om half negen zouden Oom Ton en tanta Riek aankomen. Tante Jo en Ome Piet mochten die dag dus twee keer naar het vliegveld. Om acht uur zaten we daar dus al te wachten. Jan en Herman waren er ook. We dachten dat Tante Riek en Oom Ton er wel door heen zouden zitten na zo’n vermoeiende reis maar niets was minder waar. Ze stapten fris en opgewekt uit het vliegtuig en hadden natuurlijk van alles meegemaakt. De drie zussen zijn dus nu voor het eerst op Amerikaanse bodem bij elkaar en dat vinden we allemaal heel bijzonder. Gisterenavond hebben we bij Glenn gegeten en daarna zijn we naar de Hawks geweest, net zoals vorig jaar. Vanavond willen we naar een Amerikaanse Footballwedstrijd in hetzelfde stadion. Tussendoor golfen we op het Par 3 baantje dus met ons gaat alles goed. Hopelijk gaat bij jullie alles goed. O ja, ik ben ook nog even geopereerd. Tante Jo had een afspraak voor mij in het ziekenhuis in Ontario omdat die bult in mijn nek maar niet weg gaat. In dat ziekenhuis werkt een chirurg die een oude klasgenoot van Glenn is waardoor we er Vrijdagochtend terecht konden. Hij had de messen al geslepen. Tante Jo moest assisteren omdat er geen zuster aanwezig was. Er zit nu een gat in mijn nek dat niet gehecht mocht worden. Maar ik heb twee ervaren zusters bij me op reis, de zusters Joannie, die graag de boel in de gaten houden.

Morgen gaan we dus op stap. We melden ons wel weer een keer….

Veel liefs van ons allemaal.

Sr.