Mail Cees en Anneke vanuit de US
deel 2
Subject: vakantiemail
Date : Sun, 15 Sep 2002 23:46:56 -0500

Hi Folks,

Hier een nieuw verslag uit Boise Idaho. Het is zondagmiddag zes uur en we zijn zojuist terug uit Jefferson Park waar we de verjaardag van Herman hebben gevierd met een barbecue. De familie was nagenoeg compleet aanwezig, alleen Glenn en Julie moesten verstek laten gaan vanwege familiebezoek in Detroit. Deb had poppen verkocht op een fair in Oregon en zou direct doorrijden naar het park maar kwam helaas telaat. Voor de rest was iedereen er dus en het was dolle pret. De oudjes voetbalden tegen de jonkies en kregen een geweldig pak slaag ondanks het heldhaftige optreden van oom Piet (op doel) en oom Ton (linksbuiten). We hadden in ieder geval een echte familiedag en daar was iedereen erg blij mee.

Afgelopen vrijdagmiddag zijn teruggekomen van onze reis naar Canada. Zoals we de vorige keer meldden zijn we op zondag 1 september vertrokken. ‘s Ochtends vroeg hadden we de huurauto opgehaald bij Avis op het vliegveld. We waren natuurlijk wel benieuwd wat voor auto het zou zijn. Er bleek een Dodge Grand Caravan op ons te wachten. Een prachtige bak met slechts 10.000 mijl op de teller. Voorin twee stoelen, in het middenn een korte tweepersoonsbank en achterin een driepersoonsbank. Op de weg van het vliegveld naar tante Jo ben ik nog even snel langs Glenn gereden want die had een grote bagagebox voor op het dak. Die hadden we wel nodig want we namen slaapzakken en kussens mee voor het verblijf in een cabin onderweg waar geen linnengoed zou zijn. Nadat iedereen de auto bewonderd had, de koffers waren ingeladen in de bagageruimte en de slaapzakken/kussens in de box op het dak waren gepropt, konden we zo rond 10 uur vertrekken. Iedereen koos zijn plek in de auto. Oom Piet is de co-piloot en zat dus voorin, Jo en Anneke kropen op de middenbank en tante Riek en oom Ton op de achterbank. We spraken af om zo nu en dan van stoel te verwisselen, maar na korte tijd was iedereen zodanig gewend aan zijn eigen plek dat het niet tot een wisseling is gekomen. Overigens is het voor Oom Piet moeilijk om te wisselen van stoel omdat hij al jaren lang de vaste co-piloot is en de cockpit volledig op elkaar is ingespeeld. De co-piloot valt nooit in slaap levert geen kritiek om de chauffeur. Oom piet weet hoe hij zijn rol vervult en weet met subtiele handgebaren aan te geven of er te hard gereden wordt of dat er een verkeersbord nadert dat de chauffeur over het hoofd lijkt te hebben gezien. De co-piloot houdt zich b.v. niet bezig met de muziekkeuze, dit tot ergernis van de passagiers op de middenbank. Maar ja, zo werkt het nu eenmaal in de cockpit.
De eerste dag reden we naar Clarkson. Deze stad is vernoemd naar de ontdekkingsreizigers Lewis en Clark die in het begin van de negentiende eeuw de wegen naar het westen in kaart brachten. De kamer van het hotel bood plaats voor zes personen dus konden we de eerste nacht gelijk het snurkvolume testen. Zover kwam het niet want het lawaai van de Airco was zo overheersend dat er nauwelijks geslapen, laat staan gesnurkt werd. Gezellig was het wel.
De volgende dag redden we door naar Canada met als bestemming Ainsworth Hot Springs. De weg ging via Coeur d’Elene en we hadden eventueel via Deer Park kunnen gaan. Overleg in de groep deed ons besluiten om dat toch maar niet te doen omdat we een lange dag voor ons hadden. Via Kootenay Bay en het pontje (bekend bij de Faffies) kwamen we in Ainworth Hot Springs. Daar hadden we gelijk onze eerste rustdag zodat we een bezoek aan Nelson konden brengen en aan een zalmkwekerij. Dat was de moeite waard. De zalm zwom stroomopwaards en sprong tegen de hellingen op zoals je dat in de reclame van John West ziet.
Na onze rustdag togen we verder naar Golden. Dit stadje ligt iets ten oosten van Glacier Nat’l Park en iets ten westen van Jasper. In het Best Western Hotel kregen tante Riek en Oom Ton hun eigen kamer want tante Riek was niet geheel fit. De volgende dag (rustdag) besloten we om de Kicking Horse mountain op te gaan met de kabelbaan, naar een hoogte van ca. 2300 meter. Boven was het koud. Anneke, Jo en Sr. besloten om lopend naar beneden te gaan. Dat werd een barre tocht. Het skigebied wads nog maar pas in ontwikkeling en de weg naar beneden was op een aantal plaatsen slecht begaanbaar. Bovendien besloten de avontuurlijke vrouwen om hier en daar stukken af te steken, zodat we na een uur of drie en hagel en sneeuwbuien uiteindelijk beneden kwamen. De spierpijn in de dagen erna was ondragelijk. We liepen te krukken als ouden van dagen.   
De volgende dag gingen we naar het dorp Jasper in het gelijknamige National Park. Dit werd een schitterende route. Als er een rangorde van ‘s werelds mooiste wegen bestaat dan behoort de verbinding Banff-Jasper in de top 10. op deze route ligt ook Lake Louise, terug te vinden in veel promotieddrukwerk en op kalenders. Absolute top.
Ook de gletsjers, die je op enkele plaatsen belopen kunt ,zijn een schitterend mooi. In Jasper hadden we een goed ingerichte cabin maar ‘s nachts was het steenkoud. In de groep waren klachten over snurken en koude ruggen maar de eenheid werd niet gebroken.
Op de terugweg van Jasper in zuidelijke richting hadden we zelfs lichte sneeuw en zagen we een zwarte beer langs de kant van de weg. We gingen richting St. Mary’s en we zagen uit naar de ontmoeting met Jan en Herman die ons tegemoet zouden rijden. St. Mary’s ligt iets ten oosten van Waterton Glacier International Peace Park in het noorden van Montana. Voor deze stop hadden we de slaapzakken en kussens meegenomen. Der cabin was een teleurstelling. Geen water, dus ook geen toilet, en geen electriciteit in het houten hok. De groep was unaniem: doorreizen. We vonden een geschikt motel een uurtje verderop in hewt dorp Cut Bank en inmiddels in gezelschap van Jan en Herman.
De volgende bestemming was Yellowstone, in het bijzonder op verzoek van Oom Ton maar zonder tegenspraak van de anderen. Het werd een aangename verrassing. De sschade die de branden van een aantal jaren geleden hadden aangericht waren gedeeltelijk verdwenen. Ook zagen we veel wild in het park waardoor we enthousiast verder trokken naar Jackson-hole via de Grand Tetons.
De laatste stop was Stanley in de Sawtooth Mountains voordat we Vrijdag huiswaarts keerder. We hadden 4500 km gereden. Liefs van ons allen.

Sr.