| Expeditie WK Zolder 2002 |
Communicatie Na een uitgebreide en goed doordachte voorbereiding wist iedereen die mee ging naar de WK wielrennen waar hij aan toe was. Dit begon al bij onze verzamelplaats in het Motel Breukelen. Iedereen had thuis nog een bord aardappelen naar binnen geschrokt tot we om 19.00 door de autotelefoon hoorde dat Nico in het restaurant een lekker tafeltje had gereserveerd. De reacties waren divers: we hadden toch afgesproken….. ik wist van niets….. eten hoezo …… Nou ja een mistverstand zullen we maar zeggen en wat doe je dan, je prikt vanzelf nog een vorkie mee. Onder het genot van het eerste biertje (smaakt volgens mij altijd het lekkerst) werd het plan de campagne besproken. Hoe gaan we ook dit jaar weer de blokkades stewards, beveiliging en kassa’s omzeilen. Het moest dit jaar slim(mer) en zonder geweld (immers Martin kwam pas zaterdagavond bij ons). Big Brother Aangekomen bij de camping konden we gelijk onze luxe onderkomens betrekken. Zijn het nu sta- of staan-caravans? Het leek wel Big Brother want waar de ene caravan alles dik voor elkaar had, het kacheltje lekker brandde en het bier vrolijk vloeide, was het in het andere kamp ijzig koud (kachel defect). Na een bezoek aan de lokale kroeg/kantine waar tante Mien nog wat vaasjes voltapte zat de eerste dag zat er op. In het arme kamp (lees: mijn caravan) was het weer vroeg dag omdat iemand besloot al vroeg lekker te gaan schijten. Waarschijnlijk was hij zich nog niet bewust dat de muren van een caravan zijn opgetrokken van bordkarton zodat iedereen letterlijk en figuurlijk zijn bed werd uitgetettert. En lukte het niet om door het geluid van een groep olifanten je vrienden er uit te krijgen, dan deed de stank de rest. Commando’s op pad Na het stevig ontbijt werden de militaire kaarten op tafel gelegd en werd het aanvalsplan minutieus doorgesproken. Niets werd aan een toeval overgelaten. “Die gasten kunnen toch geen 12 kilometer bewaken” was de algemene mening. Dit gaf de burger moed. Na een autopuzzeltocht van een uur (we konden het parcours niet vinden) besloten we de auto’s langs de kant te zetten. De laatste portierdeur was nog niet dichtgeslagen of er ontstond al onenigheid welke weg we moesten lopen. Een aantal padvinders dacht dat het doodlopende paadje we een goede optie zou zijn. Helaas dus 45 minuten lopen (en wat prikkeldraad negerend) bleek dit geen goede keus. Teruglopen en lachen als een boer met kiespijn. Het volgende pad het bos in dan maar. Na weer 45 minuten lopen hadden we het gevoel dat het ons ook dit jaar weer gelukt was om gratis op het parcours te komen. Het was de inspanning van het lopen dus waard geweest. Bij de laatste bocht zagen we echter dat we uit waren gekomen bij de best bewaakte gedeelte van het geheel. Geen doorkomen aan. Geheel tegen onze principes en met de staart tussen de benen kochten we een kaartje voor 1 dag want: morgen zouden we het allemaal geheel anders doen. Happen en stappen Zaterdagavond 12 mannen (zonder vrouwen) Valkenswaard Waar denk je dat deze drie ingrediënten toe leiden? Juist een heeeeeeeeeeeeeeeeel gezellige avond/nacht. Zondag D-DAY Vannacht bleef het in het arme kamp redelijk rustig op het gezaag van wat bomen na. En het was een mooi gezicht om een aantal ‘vrienden’ met een rol wc papier naar de toiletgebouwen te zien lopen. Camperen optima forma. De hardgekookte eitjes gingen er wel in. Door de drank werden alle plastic zakken (of er nu een slaapzak in zat of niet) als vuilnisemmer gebruikt. Tijdens het ontbijt liep de spanning al wat op. “ Het zal ons toch niet gebeuren dat we moeten betalen vandaag”. Maar met Martin in onze gelederen werden alle slimme oplossingen aan de kant geschoven en werden de meer fysieke mogelijkheden (hekken verplaatsten) besproken. Helaas bleek dat de wandelpartij van gisteren een eerste slachtoffer had geëist. Rob had een grote blaar op zijn voet. Nadat we de auto’s hadden geparkeerd kregen we van een zwarthandelaar een aanbod om 7 kaartjes tegen de helft van de prijs te kopen. Dit konden we niet laten lopen. Over lopen gesproken: na het aanschaffen van deze kaartjes werd op de snelweg de eerste de beste bus gekaapt. Met gevaar voor eigen leven werd de bus tot stoppen gedwongen en de eis was “afzetten bij de ingang” en voor niemand meer stoppen. Deze actie lukte en alsof het om een privé uitstapje ging werden we bij de ingang afgezet. Maar ja hoe verder met 12 man en 7 kaartjes. Heel creatief werd de groep in 2 subgroepen verdeeld en tegelijk werden twee ingangen bestormd. Voordat de 7 kaartjes geteld konden worden zaten we met z’n twaalven al aan de koffie. Dit was weer een ouderwetse en herkenbare actie! Over de wedstrijd kan ik kort zijn: veel fietsers, valpartij, geen Nederlanders, Chipolini. Voldaan en lekker moe konden we ook na de wedstrijd weer op slinkse wijze twee bussen binnendringen. Nog een hamburger naar binnen werken en naar huis. Mannen bedankt en omdat het volgend jaar in Canada is en we dit jaar bewezen hebben te kunnen lopen stel ik voor: in 2003 de 4 daagse van Nijmegen. ALFONS |
 |